Περί της τέχνης της φωτογραφίας
Έντουαρντ Γουέστον

Σελίδες 184
Ευρώ: 16,00

▪ Φωτογραφίζω κάθε τι που για οποιονδήποτε λόγο με διεγείρει. Δεν αναζητώ ασυνήθιστα θέματα, αλλά η πρόθεσή μου κάθε φορά είναι να καταστήσω ασυνήθιστο το κοινότυπο.
▪ Θέλω να παρουσιάζω την απόλυτη ομορφιά που με ακρίβεια βγάζει ο φακός χωρίς καμία παρέμβαση με καλλιτεχνικά εφέ.
▪ Όλες μου οι προθέσεις συνοψίζονται σε μία λέξη: ζωή. Επιθυμώ να φωτογραφίζω κάθε τι που υποδηλώνει αυτή η λέξη και το οποίο με ελκύει.
▪ Η κάμερα βλέπει περισσότερα πράγματα από το ανθρώπινο μάτι, γιατί λοιπόν να μην την εκμεταλλευόμαστε;
▪ Η κάμερα πρέπει να χρησιμοποιείται για την αποτύπωση της ζωής, για να αποδίδεται η ίδια η ουσία, η πεμπτουσία των αντικειμένων, όποια κι αν είναι αυτά.
▪ Τούτο λοιπόν έχω να πω: αν έχεις να φωτογραφίσεις ένα βράχο, κάν’ τον να μοιάζει με βράχο αλλά έτσι που να είναι κάτι περισσότερο από βράχος.
▪ Όταν το θέμα υποχρεώνεται να χωνευτεί μέσα σε προκαθορισμένες μορφές χάνεται η φρεσκάδα του οράματος. Το να ακολουθεί κανείς τους κανόνες της σύνθεσης δεν μπορεί παρά να οδηγήσει σε κουραστικές επαναλήψεις φωτογραφικών κλισέ.
▪ Δεν ξεκινώ με προκαθορισμένες ιδέες –η ανακάλυψη είναι που με διεγείρει να τη φωτογραφίζω. Και μετά η εκ νέου ανακάλυψη μέσω του φακού, η τελική μορφή της παρουσίασης στο χαρτί, το τελειωμένο αντίγραφο οραματισμένο προκαταβολικά σε κάθε λεπτομέρεια της υφής, της κίνησης, της αναλογίας.
▪ Η πιο σημαντική και συνεπώς πιο δύσκολη δουλειά για το φωτογράφο δεν είναι το να μάθει να χειρίζεται την κάμερά του, ή να εμφανίζει, ή να εκτυπώνει. Είναι να μάθει να βλέπει φωτογραφικά.
▪ Η φωτογραφία απομονώνει και διαιωνίζει μια στιγμή του χρόνου, μια σημαντική και αποκαλυπτική στιγμή.

<= Επιστροφή στο Παρασκήνιο